Geschiedenis

De visie van het NeuroVisueel Centrum is 12 jaar geleden ontstaan. In de beginperiode werden hoofdzakelijk uitbehandelde volwassenen gezien en indien mogelijk gecorrigeerd. Overbelasting klachten zoals hoofdpijn, vermoeidheid, nekklachten, duizeligheid, samenwerkingsproblemen tussen de ogen die gerelateerd waren aan de autonome aansturing van het visueel systeem werden steeds inzichtelijker en beter behandelbaar. Er ontstond de hypothese dat visuele ruis grotendeels wordt gecompenseerd door spierspanningen vanuit het lichaam waardoor de daadwerkelijke visuele afwijking niet wordt opgemerkt tijdens hedendaagse conventionele oogmetingen. Het NeuroVisueel Centrum is nu zo ver geëvolueerd dat tijdens de intake kan worden onderzocht of de persoon behandelbaar is of niet. Steeds meer hulpzoekende mensen,  maar ook professionals zoals huisartsen, osteopaten, logopedisten en kinesisten ontdekten ons via enthousiaste personen.

Uiteindelijk bleek dat doorverwezen kinderen met recidiverende houdingsproblemen (steeds terugkomende klachten in de houding) gebaat zijn met de behandeling. Het visuele systeem blijkt letterlijk en figuurlijk het roer van ons lichaam. Opvallend was het gegeven dat veel kinderen met motorische hiaten moeizaam ontwikkelden op vlak van taal en/ of rekenen. Deze kinderen hadden bijna allemaal bij het lezen de vinger nodig om de regel te volgen om zo geen zin te verspringen. Aanvankelijk dachten we dat dit noodzakelijk was ter ondersteuning omdat deze kinderen minder goed konden lezen. Niets was minder waar, deze kinderen hadden een visuele ruis in de horizonhandhaving waardoor letterlijk de vinger of het leeslatje als ondersteuning diende. Dit verklaarde ook de telkens terugkerende onrust en aanwezige compensaties vanuit het lichaam om goed te functioneren. Sommige van deze kinderen hadden hoofdpijn en problemen met (in)slapen omdat zij gedurende de dag hun lichaam zwaar belastten.

Het was evident dat kinderen met het hulpmiddel bril, sneller konden lezen. Echter het spellen van de woorden bleef de zwakste schakel met als gevolg dat het automatiseringsprobleem niet werd opgelost. Tijdens het verdiepen in deze kwestie, door de meest uiteenlopende wetenschappelijke artikelen in te zien en deze te vergelijken met onze ervaringen, concludeerden wij dat de behandeleffectiviteit binnen het onderwijssysteem resulteert in drie te klasseren gevolgen. Bij de grootste groep kinderen valt gelukkig door vroegtijdig logopedische hulp in te schakelen het spreekwoordelijke kwartje. Deze groep kinderen leert automatiseren en ondervindt verder geen obstakels tijdens zijn/ haar schoolloopbaan. De tweede groep kinderen heeft taal en/ of rekenen niet geautomatiseerd maar kan door adequaat gebruik te maken van alle logopedische hulp goed meekomen. De derde en gelukkig kleinste groep kinderen automatiseert niet. Deze groep kan de klankgerichte en regelgerichte protocollen van de logopedie niet toepassen en functioneert niet naar zijn/ haar intelligentie met als mogelijk gevolg emotionele problematiek. Door de jaren heen is naast onze hypothese dat visuele oneffenheden verborgen blijven voor subjectieve oogmetingen, ook de hypothese ontstaan dat automatiseringsproblemen kunnen ontstaan wanneer kinderen tijdens het aanvankelijk leerproces het Visueel Virtueel Werkgeheugen niet ontwikkelen om “taal te zien”. Het verschil tussen groep 1 op zichzelf en groep 2 en 3 samen, zit hem in het feit dat kinderen in de eerste groep geautomatiseerd met taal omgaan en ‘weten’ hoe een aangeboden woord eruit ziet. Vraag aan het kind uit groep 1 om het woord ‘bericht’ letter voor letter achteruit te spellen. Dit lukt omdat dit kind weet hoe de klank eruit ziet. De groepen 2 en 3 hebben deze hersenfunctie om een klank visueel voor te stellen niet ontwikkeld. Zonder deze visuele feedback zal het fonetisch schrijven (schrijven zoals het klinkt) gehandhaafd blijven. Correct schrijven kan dan alleen m.b.v. aangeboden didactische hulp.

Kinderen die zich aanmelden gaan we tijdens een intake screenen op behandelbaarheid. Wanneer een kind als voorbeeld de diagnose Dyslexie heeft wil dat niet zeggen dat wij Dyslexie genezen. Wij behandelen de visuele informatieverwerking. Waardoor de mogelijkheid ontstaat om een nieuwe leerstijl aan te leren, visueel met taal om te gaan en alsnog te automatiseren.

Wij behandelen geen hoofdpijn-, duizeligheid- en/ of whiplashpatiënten, echter wij behandelen/ corrigeren het visuele systeem van bijvoorbeeld een whiplashpatiënt waardoor de overbelasting klachten verdwijnen. Wij onthouden ons van medische adviezen.

Eigen en nieuwe inzichten, om tot een vollediger en meer multidisciplinaire oplossing te komen, hebben op 16 maart 2010 geleid tot de oprichting van het NeuroVisueel Centrum te Antwerpen. Onze achtergrond ligt binnen de optiek (Diploma: Opticien Ondernemer aan de Christiaan Huygensschool, Rotterdam) en verpleegkunde (Diploma: Pediatrisch verpleegkundige, specialisatie: maatschappelijke- en jeugdgezondheidzorg aan de KHLeuven).

Door de jarenlange ervaring en bijzondere belichting van overbelastingklachten en de cognitieve ontwikkeling bij kinderen, werken we hard aan het valideren van onze hypothesen. Iedere dag leren we van anderen waardoor professionalisering tussen het NeuroVisueel Centrum en derden een belangrijk sleutelwoord is!