Ervaringen

Ervaringen zijn geschreven door cliënten ZELF of door ouder(s) van onze cliënten. Expliciet benadrukken wij geen diagnoses van pathologische gebreken te stellen en onthouden ons van medische adviezen.

Louis, 29 jaar: visuele klachten

Ik heb mijn hele leven al het gevoel gehad dat ik anders en kwetsbaarder was. Achteraf gezien pushte ik mijzelf om erbij te horen en mee te kunnen doen in de maatschappij, met vallen en opstaan. Doordat ik goed kon leren heb ik toch vrij makkelijk de middelbare school en de bachelor van de universiteit afgerond. Terugkijkend met de nodige efficiëntie; overslaan en/of ontwijken van oefeningen, huiswerk, lessen en colleges; selectief in sociale activiteiten om maar wat extra rust te pakken; in de weekenden was ik niets waard na een drukke week. Ik sliep enorm veel, maar kwam ook moeilijk in slaap na dagen vol spanning. Ik was of aanwezig en een drukke stuiterbal(overspanning) of compleet afwezig en afgezonderd van mijn omgeving, door dit af te wisselen wist ik mij te redden en de beperking onbewust verborgen te houden.

Eind 2012 had ik echter moeite om tijdens een drukke stage voor mijn master hele dagen te focussen op het beeldscherm en dit vol te houden. Ik stond onder hoogspanning, en begon uiteindelijk dubbel te zien met een oog. Oogartsen, opticiens in Nederland zeiden dat ik er maar mee moest leren leven, ze zagen geen grote afwijkingen. Uiteindelijk ben ik op hun aanraden toch begonnen aan mijn afstudeerproject en heb ik mijzelf nog een aantal maanden over grenzen heen gepusht totdat het echt niet meer ging en ik compleet uitgeput was in mei 2013 en al mijn werkzaamheden moest stoppen, werk en studie.

Op internet had ik inmiddels zelf een mogelijke diagnose gesteld voor het dubbelzien met een oog, keratoconus (misvorming van hoornvlies). Bij een 2nd opinion in een oogkliniek in Duitsland kwam uiteindelijk achter de pentacam de bevestiging. Ik ben uiteindelijk hiervoor succesvol geopereerd met een crosslinking welke het hoornvlies verstevigd en de afwijking dus stabiliseert. Voor specialistische scleralenzen om deze afwijking te corrigeren, kwam ik bij een gerenommeerd lenzenspecialist in Nederland terecht.

Mijn klachten werden echter niet minder, extreme vermoeidheid, spanning- en stressklachten. Mijn kwaliteit van leven was weliswaar iets verbeterd, maar ik kwam mijn dagen nog moeilijk door. De lenzenspecialist gaf daarom eind 2014 aan dat ze vermoedde dat er naast de keratoconus iets met de stand van mijn ogen was en raadde aan naar een orthoptist te gaan. Via een weg langs meerdere orthoptisten werd uiteindelijk de diagnose fixatie disparatie gesteld en kreeg ik mijn eerste prismabril naast de scleralenzen, aangezien deze afwijkingen niet op een andere manier te corrigeren zijn. Deze prismabril hielp een beetje, maar niet voldoende om mijn werkzaamheden weer op te kunnen pakken.

Toen de situatie in Nederland uitzichtloos was, ik had het gevoel dat ze mij niet meer konden en wilden helpen. Ik kreeg te horen dat het commercieel niet interessant was om verder te onderzoeken en ik maar naar de stichting Visio -voor blinden en slechtzienden- moest gaan. Ik liep dus compleet vast bij oogartsen en orthoptisten van onder meer gerenommeerde academische ziekenhuizen in Nederland, er waren voor mij geen mogelijkheden meer. Ik wilde mij er niet bij neerleggen om mijn heel leven met deze slechte kwaliteit verder te leven. Ik kwam moeilijk mijn dagen door en was dus al noodgedwongen twee jaar gestopt met werk en studie. Ik ben dus naar andere mogelijkheden gaan kijken en wilde alle kansen grijpen op verbetering van mijn levenskwaliteit. Ik kwam zodoende in maart 2015 via een zoektocht op internet bij het NeuroVisueel Centrum terecht.

De visie van het NeuroVisueel Centrum sprak mij aan. Bij navraag in Nederland stuitte ik echter op veel weerstand van voorstanders van de wetenschappelijke benadering en werd mij het afgeraden, ik had echter in mijn ogen niets meer te verliezen en besloot het te proberen.

Aangezien de diagnoses -keratoconus en fixatie disparatie- al wel helder waren, kwam ik specifiek voor de visie op prismabrillen. Het NeuroVisueel Centrum had mij echter meer te bieden, bij de eerste intake bij Daan voelde ik mij meteen gehoord en begrepen. Ik kreeg voor het eerst bevestiging waarom mijn klachten -met name extreme vermoeidheid en spanningsklachten- gerelateerd waren aan mijn ogen, dat was een hele geruststelling. Ze nemen de tijd voor je en nemen ook buiten consulten om de moeite om al je vragen per mail of telefonisch te beantwoorden, niets is teveel om je te ondersteunen.

Het eerste traject duurde bij mij 2 a 3 maanden en betrof het stapsgewijs aanmeten van de prismabril met hun visie om de moeite die je het kost om te zien grotendeels weg te nemen. Hierin is het afplakken van een oog een belangrijk onderdeel, hierbij kwam er jarenlang opgebouwde spanning los en dat kostte even wat pijn om doorheen te bijten. Ik herinner mij nog het moment dat ik voor het eerst naar buiten liep na het afplakken met de tijdelijke prismabril, wat een ontspanning tijdens het zien! Een paar weken daarna kreeg ik mijn definitieve bril en zonnebril. Een zonnebril met prisma’s en donkere glazen is echt een aanrader, het geeft zoveel rust in fel zonlicht, waar ik eerder vaak met een oog dichtgeknepen zat of niet buiten kwam.

Het is echter niet meteen opgelost, het kost een hele tijd om te revalideren, wat jarenlang aan spanning is opgebouwd is niet zomaar weg, stapje voor stapje gaat het steeds iets beter. Mijn energie kwam steeds meer terug en is nu beter dan ooit, de pijn van de spanning is weg en ik pak rustig aan steeds meer werkzaamheden op. Voor het eerst in mijn leven voel ik ook momenten van gehele ontspanning, die heb ik nooit gekend. Ik ben ook bezig om aspecten buiten de prismabril te optimaliseren op aanraden van Daan, zoals beweging en houding, voeding en een bewuste planning om te voorkomen dat ik weer uitgeput raak.

Nu ben ik twee jaar later toe aan mijn 2e prismabril en heeft Daan geadviseerd om de prisma’s nog iets te optimaliseren wat nog meer rust geeft tijdens het zien. Ik ben het NeuroVisueel Centrum en met name Daan dan ook ontzettend dankbaar dat mijn kwaliteit van leven zoveel is verbeterd en ben benieuwd waar uiteindelijk het einde van deze stijgende lijn is.

Louis


Mevr. Sykes, 64 jaar (Rumst).

Een spectaculair verhaal…

Een jarenlange zoektocht om de oorzaak te vinden van hevige, aanslepende pijnen, zowel in mijn rechterknie als in mijn linker- been en heup, was uiteindelijk opgehouden omdat na scans, echo’s, MRI’s enz. te hebben uitgevoerd, geen enkel letsel/afwijking kon gevonden worden.

Het enige wat soelaas bracht was een behandeling bij Wim Peeters, manuele therapeut, die eindelijk verder keek dan naar de plaats waar de pijn zich voordeed. Vanaf het eerste bezoek zag hij al dat het om ‘uitstralingspijnen’ ging die niet veroorzaakt werden door een ‘plaatselijk’ letsel.

Omdat het enthousiasme en het werk van Wim me erg boeit heb ik de voorstelling van zijn nieuwe boek bijgewoond, waar op dezelfde avond een uiteenzetting werd gegeven door het NeuroVisueel Centrum. Nooit eerder had ik van deze mensen gehoord en ben gefascineerd naar hun verhaal blijven luisteren. Ik heb namelijk aangeboren erg slechte ogen. Ik ben geholpen geweest door ingeplante lenzen, er is bij-gelaserd, maar het dubbelzicht dat ik dagelijks ondervond, bleek niet te kunnen verbeterd worden.  Maar wat ik daar hoorde was zo herkenbaar dat ik meteen een afspraak maakte.

In het NeuroVisueel Centrum werd gevonden wat er aan de hand is – een groot verschil in ‘invalshoek’ van de beelden die ik binnen krijg. Dit bleek de oorzaak te zijn, en ze hebben me geholpen met een aangepaste bril . En wonder boven wonder, de jarenlange pijnen hielden op… Mijn lichaam is terug in evenwicht gebracht en dat heeft een effect op gans mijn houding. Enthousiast heb ik dit willen delen met mijn oogarts, maar ik werd net niet weggelachen… erg jammer, want hier kan je niet omheen…

 

Lies, 29 jaar (Aalst). Klacht: hoofdpijn en duizeligheid

Mijn naam is Lies en enige tijd geleden kwam ik in contact met het Neurovisueel Centrum omwille van aanhoudende fysieke klachten zoals nekpijn, schouderpijn, duizeligheid, vermoeide ogen, …

Deze klachten had ik reeds 2 – 3 jaar, allereerst ging ik langs bij de huisarts die me zei dat deze pijn in schouders en nek kwam door “stress” -> trapeziussyndroom (ookal had ik niet het gevoel dat ik stress had…), ik ging langs bij de kinesist, die vertelde me dat ik mijn trapeziusspieren diende te verstevigen, dus begon ik te sporten… ook nu bleven de klachten… Na nog vele huisarts- en kinesistbezoekjes (3-4 x huisarts en minstens 20x kine !!) probeerde ik het met yoga (ontspanning zou me wel goed doen).. Alles hielp.. maar telkens slechts voor eventjes (enkele dagen tot enkele uren), daarna was de pijn terug..

Misschien had ik een slechte zithouding? Dus volgde ik rugschool en zorgde ik voor de nodige ergonomische aanpassingen aan mijn bureau. Iets later begon ik ook een draaierig gevoel in mijn hoofd te krijgen, duizeligheid en een beklemmend gevoel op de borst kwamen op de meest ongepaste momenten als een golf over me heen (vb met je boodschappen aan de kassa staan en je de winkel moet uitrennen omdat je het gevoel krijgt dat je gaat flauwvallen…) Ik ervaarde het als een soort paniekaanval of hyperventilatie. Ik bezocht ook een NKO-arts, oogarts, … maar die vonden geen oorzaak. Elke avond met een warmtekussen aan gaan slapen bracht ook geen oplossing tegen “mijn stress”, mijn tandarts vertelde me ook dat ik mijn tanden aan het kapot maken was door constant te knarsetanden (Huh? Doe ik dat dan? Jazeker mevrouw, da’s van “de stress”). Kortom jaren van de ene dokter of hulpverlener naar de andere, waarbij telkens mijn symptomen wel werden aangepakt maar men vond geen oorzaak. Ik deed toen wat ik iedereen altijd zou afraden, ik typte al mijn symptomen samen in op Google MAAR zo kwam ik terecht op de website van het Neurovisueel Centrum en begon ik enkele ervaringen te lezen… Deze zagen er veelbelovend uit, maar ik was sceptisch… “Als de dokters niks vinden, wat zouden zij me kunnen helpen?”

Toch heb ik een afspraak gemaakt met het idee “Goh, we kunnen maar eens gaan luisteren”, ik woon in Aalst en nam de trein richting Antwerpen zonder grote verwachtingen dat zij me gingen kunnen helpen, maar al tijdens mijn eerste gesprek had ik EINDELIJK het gevoel dat iemand mij begreep, ik kon tranen laten van opluchting… Na de nodige testen, het enkele weken dragen van een testbril, het afplakken van mijn oog gedurende 1 week en terug testen met een gecorrigeerd rechterglas, is mijn definitieve bril nu in de maak en deze zal ik eerstdaags ontvangen. Sinds januari heb ik amper tot geen pijn meer in mijn schouders of nek, is de duizeligheid ook bijna verdwenen en als deze nog eens de kop opsteekt is het minder intens, ik heb geen nood meer om ’s avonds het warmtekussen te gebruiken om toch eens enkele uren geen pijn meer te voelen…

Doe het nooit, maar wat ben ik blij dat ik toen alles gegoogled heb!

Groetjes, Lies

 

 

Ellen, 19 jaar. Klacht: hoofdpijn en concentratie

Ik ben Ellen, 19 jaar en ik ben een 1ste jaar studente in Equine Science aan Aberystwyth University, Wales. Sinds kort draag ik een bril van het NeuroVisueel centrum en dit helpt me enorm. In het middelbaar kwam ik vaak na lange schooldagen thuis met vreselijke hoofdpijn en ook studeren was niet altijd even makkelijk. Sinds ik de bril draag is de hoofdpijn tijdens en na studeren ongeloofelijk veel vermindert en ook begrijpend lezen is makkelijker. Ik hoef niet meer tegen mijn scherm of papieren te plakken en ik hoef alles maar 5x te lezen in plaats van 10x voor ik het begrijp. Ook het begrijpend lezen in het Engels gaat een pak beter. Ik heb nog een lange weg te gaan, maar momenteel ben ik super tevreden van deze bril.

Super bedankt aan het NeuroVisueel centrum!

 

Jolien, 11 jaar (Ekeren). Klacht: dyslexie en dysorthografie

Mijn verhaal… dyslexie

Hallo, ik ben Jolien en wil mijn verhaal vertellen over “dyslexie en dysorthografie”. Toen ik in het eerste leerjaar zat, merkte mijn mama al op dat ik het moeilijk had met lettertjes lezen. Ik had meer tijd nodig dan andere kindjes uit mijn klas. Alle lettertjes apart was makkelijker. Met het leren schrijven was het al even moeilijk, waarschijnlijk doordat ik ook nog niet vlot genoeg kon lezen. Mijn juf maakte zich geen zorgen en zei dat ik in het tweede leerjaar wel vlot genoeg zou kunnen lezen. Ik las niet graag (het was te moeilijk), mijn mama heeft uren en uren naast me gezeten om samen te lezen. Ook met de maaltafels had ik problemen, ik kon ze van buiten opzeggen, maar het opschrijven lukte me niet (ik draaide de cijfertjes om). In het derde leerjaar, zocht ik naar ezelsbruggetjes om het mezelf makkelijker te maken, ik had goede rapporten en kon starten in het vierde leerjaar. In het vierde leerjaar moest het tempo omhoog en na drie weken zat ik zak en as, ik wilde niet meer naar school, was doodmoe en kon het tempo niet aan. Mijn mama heeft zelf contact opgenomen met een neuroluinguiste (iemand die het IQ-test en onderzoekt of je een leerstoornis hebt) en had geluk dat er net iemand had afgebeld zodat ik een weekje later een eerste test kon doen. Het was een vermoeiende test, lezen, rekenen, dictee schrijven, tekenen, …. Na deze test volgde er een week later nog een test met nog meer lezen, rekenen en schrijven. Het resultaat van deze testen was dat ik intelligent ben en dat ik dyslexie en dysorthografie heb met een leesachterstand van 2 jaar en 4 maanden en een spellingachterstand van 2 jaar en 2 maanden, reden genoeg om onmiddellijk met logopedie te starten. Elke week naar de logopedie, het is echt belastend maar ik boekte vooruitgang. Het lezen lukte steeds beter, alhoewel ik nog steeds niet graag las. Mijn juf van het vierde leerjaar steunde me door dik en dun en samen met de zorgjuf en de logopedie had ik een heel fijn jaar. Op het einde van het vierde leerjaar las mijn mama een artikel in “de Streekkrant” over dyslexie. Door het Neurovisueelcentrum werd er een lezing (info-avond) gegeven in Kalmthout. Mijn mama ging er naartoe en zei me de dag daarna dat het leek of ik vooraan zat, de voorbeelden die aangehaald werden waren alle symptomen die ik had. Mama maakte een afspraak bij het Neurovisueelcentrum. Natalie en Daan van het Neurovisueelcentrum onderzochten mijn ogen en stelden vast dat ik een horizontale afwijking heb waardoor alle lettertjes dansten, mijn hoofd leek constant vol met beelden te zitten, ik kreeg geen rust in mijn hoofd. Ik had het gevoel dat ik steeds vermoeid was, hoewel ik op tijd ging slapen. Twee weken later kreeg ik mijn eerste bril. en na een maand moest mijn rechter oog afgeplakt worden. Ik was toen met mama en papa op vakantie in Italië, ik vond het niet heel erg dat mijn oog afgeplakt was, ik kon blijven zwemmen en het was vakantie. Na deze 2 weken werden mijn ogen opnieuw getest en kreeg ik mijn definitieve bril. Ik kreeg eindelijk rust in mijn hoofd. De therapie die ik volgde zorgde ervoor dat ik eindelijk woordjes in mijn hoofd zag en geen beelden, met stop-denk-doe heb ik geleerd dat ik woordjes zo juist kan schrijven, het blijft oefenen en oefenen, maar het werkt. Ik startte in het vijfde leerjaar met een goed gevoel, alhoewel ik bang was voor Frans, maar door op dezelfde manier te oefenen had ik zeer goede punten, wat mijn zelfvertrouwen opkrikte. Ik zit nu in het zesde leerjaar, ga graag naar school en ben leergierig. Ik ga nog geregeld naar het Neurovisueelcentrum om extra oefeningen en/of andere oefeningen aan te leren, die ik op school kan toepassen. Dankzij Natalie en Daan van het Neurovisueelcentrum ben ik wie ik ben en heb ik leren omgaan met dyslexie. Een dyslectisch persoon is geen dom persoon, ze zijn meestal heel intelligent en bereiken meestal hun doel. Aan Natalie en Daan, dank jullie wel voor jullie goede zorgen. Tot gauw, Jolie

 

 

Mevrouw Verena (Amsterdam). Klacht: whiplash

Een half jaar geleden was de juiste montuur klaar en geleverd. Vanaf dat moment ben ik brildragend. Dat is wennen… soms zit ie scheef, als ik iemand drie zoenen geef.  

De mensen om mij heen reageerden overall positief op mijn ‘nieuwe look’… men vroeg zich af of het nou enige verschil maakte. Daarop kan ik na zes maanden tijd volmondig “JA” op antwoorden. Mijn bril… wat een verademing! Wat ik vooral merk is dat mijn ogen zo ontspannen zijn. De pijn achter de oogkassen is weg en de gespannen sensatie. Ook het fronsen is verdwenen. Het gevolg hiervan is aanzienlijk minder hoofdpijn en hoofdrimpels. Daarnaast blijkt mijn nek veel bewegelijker! 

Liefs, Verena

Note NeuroVisueel Centrum: Lees meer op haar website https://whiplashindepraktijk.wordpress.com/page/2/ voor het volledige verslag en al haar andere verhalen. Zéér goed en pakkend geschreven! Facebook: https://www.facebook.com/whiplashindepraktijk/?fref=nf

 

Elisah, 21 jaar (Londerzeel). Klacht: dyslexie

Ik ben Elisah, ik ben 21 jaar en ik ben laatstejaarsstudente bedrijfsmanagement aan de hogeschool van Brussel (Odisee – het vroegere HUB). Vanaf mijn eerste leerjaar wisten mijn ouders al dat ik niet zo vlot kon lezen en schrijven als de andere kinderen. Ik was niet zo snel mee als de anderen maar toch lukte het me steeds om naar het volgende leerjaar te mogen gaan. Tijdens de schoolvakanties maakte ik altijd veel oefeningen en probeerde ik mijn achterstand in te halen. Zo was een dictee en een verhaaltje lezen bijna dagelijkse kost geworden. Zelf vond ik dit niet zo plezant omdat ik op voorhand wist dat ik veel fouten ging maken en er veel traantjes gingen vloeien. In het vierde leerjaar hebben mijn ouders aan mijn leerkracht gevraagd of ik soms een leerstoornis had. Zijn antwoord hierop was dat er op elke computer een spelling-check aanwezig is waardoor ik zonder problemen zou kunnen schrijven, maar als ik wou mocht ik altijd naar het taalklasje gaan. Dit is een klasje tijdens de lesuren waar je leert schrijven en lezen. Op zich was dit wel goed maar het viel altijd tijdens de leuke lessen waardoor het voelde als een straf. Uiteindelijk heb ik mijn diploma van de lagere school gekregen met als opmerking dat ik het best TSO of BSO zou volgen omdat ik anders te veel moeilijkheden zou ondervinden tijdens het studeren. Ik ben uiteindelijk toch ASO gaan doen omdat ik het wou proberen. In het eerste middelbaar kwam dan het verdict. Tijdens het eerste oudercontact vertelde mijn klastitularis dat er een grote kans was dat ik dyslectisch was. Mijn ouders waren blij dat er eindelijk iemand hen geloofde. Mijn klastitularis raadde ons aan om bij een logopediste een dyslexie-test af te laten. Uit de test bleek inderdaad dat er sprake was van dyslexie (ik heb totaal geen woordbeeld.) Er waren op de test woorden die ik dagelijks zie staan die ik niet juist kon schrijven.

Ik heb uiteindelijk drie jaar ASO gedaan omdat ik het graag deed maar de talen waren een struikelblok want ik kreeg niet alleen Nederlands maar ook Frans en Engels. Door die verschillende talen raakte ik helemaal in de war. Ik merkte ook dat de leerkrachten helemaal geen rekening hielden met mijn dyslexie niettegenstaande ik een, door de logopediste opgemaakt, dyslexie-attest had. Daardoor kon ik niet écht mee in de klas.  

Uiteindelijk heb ik beslist om naar TSO over te stappen. Ik koos ook onmiddellijk voor een andere school. Dit is één van de beste beslissingen geweest die ik gemaakt heb. Ik werd er direct goed opgevangen en ze hadden een leerkracht die instond om al de leerlingen met dyslexie te helpen omdat zij wist hoe moeilijk wij het hadden. Tijdens de examens kreeg ik meer tijd, soms zat de leerkracht er nog in de late namiddag en was het examen al om 12u afgelopen. Mijn examens werden op een groter papierformaat afgedrukt en in een groter lettertype gedrukt en indien nodig las zij al de vragen op mijn examen voor zodat ik de vragen correct begreep. Uiteindelijk heb ik mijn diploma handel behaald zonder één jaar te blijven zitten. Omdat ik het gevoel had dat het leren me lukte ben ik een opleiding bedrijfsmanagement (optie logistiek management) gestart in Brussel. In het eerste jaar had ik voor de helft van mijn vakken een herexamen. Dit was een zware tegenslag maar ik heb toch doorgezet. Ook aan de hogeschool houdt men rekening met mijn dyslexie. Ik heb een computerprogramma ter beschikking gekregen dat mijn cursussen voorleest op een tempo naar keuze. Toch kostte het me veel moeite om de cursussen in te studeren. Ook mijn taalvakken bleven een hele opgave maar dankzij het Neurovisueel Centrum is het me toch gelukt. Ik las dat zij een lezing kwamen geven in Puurs en mijn ouders en ik zijn er naartoe gegaan met het idee: Baat het niet, schaden zal het ook niet doen. Het verhaal dat zij deden kwam mij zo bekend voor en was zeer confronterend: zij vertelden exact hoe ik me heel die tijd voelde. Toen ik bij hen in behandeling ben gegaan en toen ik mijn bril kreeg ging er een nieuwe wereld voor mij open. Dankzij de taaloefeningen die we samen met mijn ouders intensief deden (en doen) is mijn woordbeeld al sterk verbeterd. Ik kan mijn cursussen lezen zonder dat ik de zelfde zin drie keer lees. Tijdens het jaar dat ik bij hen in behandeling ben gegaan had ik examens van Frans, Engels en Duits. Ik was er van de eerste keer door, wat heel uitzonderlijk was voor mijn taalvakken in het hoger onderwijs. Ik was zeer blij. Enkele weken geleden wou ik eens testen of het nu wel echt werkte. Ik zette mijn bril af en ik las drie keer dezelfde zin. Ik voelde me onmiddellijk terug machteloos waardoor ik mijn bril snel terug heb opgezet.  

De laatste jaren had ik ook nekproblemen omdat ik onbewust mijn hoofd schuin hield. Sinds ik de bril draag heb ik nog amper klachten. Het heeft me veel bloed, zweet en tranen gekost om te geraken waar ik vandaag sta maar ik heb de dyslexie niet laten winnen. Ik heb enkel spijt dat ik zo laat in contact ben gekomen met Daan en Natalie.

 

 

Mevr. L. Huissen, 49 jaar (Dirksland). Klacht: Visuele problemen/ whiplash

Het is inmiddels alweer ruim een half jaar geleden dat ik in contact kwam met het NeuroVisueel Centrum. Wat ben ik blij deze stap gezet te hebben. In Nederland lukte het de artsen niet om mijn zicht te verbeteren en vooral stabiel te houden en als buschauffeur is dat wel een vereiste. Na ruim 10 jaar tobben ( begonnen na mn auto-ongeluk met behoorlijke wiplash klachten) waarvan de laatste 2 jaar zeer problematisch met mn zicht. Het was niet zo dat het zicht nu zo slecht was maar de wereld om me heen die zo vervelend was, zo vermoeiend borden die je slecht kan lezen eigenlijk was in donker werken het fijnst. En dat begreep niemand want met iedereen reed het liefst overdag. Vep onderzoek wees uit dat er een zenuw beschadigd was en de opticien ontdekte latente forie, en hier moest ik het mee doen. Uiteindelijk in de ziektewet beland, zonder uitzicht. Na wat googlen kwam ik zoals gezegd bij het NeuroVisueel Centrum terecht. Iedereen was sceptisch want waarom zou dit wel helpen??? Ik ook eerst wel maar als je geen uitweg meer ziet en de wao heel erg dicht nadert dan probeer je alles. Het intakegesprek zou uitsluitsel geven of Daan me kon helpen, en ja na allerlei testen, was Daan daar heel erg van overtuigd, ik zie zeker mogelijkheden door diverse aanpassingen in je bril. Met dat in mn achterhoofd heb ik de medici in Nederland al voor de tweede keer in mn leven. ……….. (vul zelf maar in) waarom moet ik in België hulp zoeken terwijl in Nederland ze van zichzef zeggen… We zijn zo goed.. Maar goed, Daan heeft mn bril diverse keren aangepast, beetje bij beetje de prisma verwerkt tot wat ie nou is, zelfs leesgedeelte zit er nu in, aldus een perfecte bril, ik werk weer sinds half Juli en ik ben super blij met deze ondernomen stap. Mn huisarts is gelukkig bijgedraaid en is ook overstag gegaan na mijn ervaring en het resultaat. Nogmaals Daan en Nathalie, heel erg bedankt.

Groetjes Linda Huissen


Aaike, 12 jaar (Zemst). Klacht: dyslexie

Ondertussen is het al twee jaar geleden dat wij voor het eerst bij Daan en Natalie over de vloer kwamen. Ik had via een vriendin gehoord over deze lezing en omdat we op dat moment letterlijk met onze handen in de haren zaten, hadden we zoiets van ‘Laat ons toch nog maar eens gaan luisteren’. Ik was zeer sceptisch want met wat ik gelezen had op de website was ik niet veel verder gekomen dan vele vragen.

Maar op dat moment hadden we een dochter totaal gefrustreerd, 4 keer van school veranderd. De eerste keer omdat ze het eerste leerjaar moest dubbelen en het contact met de school niet zo optimaal was. Een tweede keer in het derde omdat de brugklas voor Aaike te verwarrend was en dan nog met een jonge juf met weinig ervaring die over die twee klassen samen geen overzicht had. Aaike kwam me zelf na 4weken melden dat het niet lukte en de juf zei dat er niets aan de hand was. Ik ben toen zelf beginnen oefenen met haar en merkte duidelijk dat er problemen waren. Ik begrijp nog altijd niet dat haar rapport met kerst toen goed was.

We zijn toen overgestapt naar het Freinet onderwijs daar kreeg Aaike na een moeilijke overgang weer terug zin om naar school gaan. We hebben toen ook vier maand logopedie gevolgd maar zijn terug gestopt omdat Aaike zelf aangaf dat het haar meer verwarde dan hielp. In het Freinet onderwijs hebben ze Aaike letterlijk binnenste buiten gedraaid en alles geprobeerd wat ze konden vinden en met Pasen gaven ze aan dat ze Aaike wel konden helpen maar dat het wel wat geduld ging vragen maar tegen het einde van het schooljaar adviseerde ze ons om toch over te stappen naar het bijzonder onderwijs type 8. We zijn ook daar in meegegaan in de hoop daar rust terug te vinden voor Aaike die ondertussen niet echt meer goed in haar vel zat. Maar deze overstap was nog groter dan naar het Freinet onderwijs, hier bleef ze zich afvragen waarom die kinderen niet zoals zij geïnteresseerd waren in dieren of in sport of in leren. Ik heb van de eerste maand aangevoeld dat ook dit de oplossing niet was en dat Aaike hier niet thuishoorde. Ik ben toen zelf beginnen zoeken naar alle mogelijke manieren om haar te helpen maar vond niets tot een vriendin me de uitnodiging gaf voor de lezing van het Neurovisueel centrum. Heel de lezing door hadden zowel mij man als ik het gevoel dat ze over Aaike aan het praten waren, alles klopte. De leerstof die niet bleef hangen, fouten overschrijven van bord, steeds falen bij het overschrijven van woorden, geen voeling met de getallenwaarde, eigen techniek met tellen, moeilijkheden met spelling, de emoties er rond, de verkeerde houdingen, … maar een bril zowel voor rekenen als voor taal? Ik geef eerlijk toe dat ik het zelf eerst vreemd vond. Maar we zijn ons gevoel gevolgd, het verhaal klopte dus we moesten dit proberen.

In die tijd vroeg Aaike me geregeld dat als ze toch dom was waarom ik haar eigenlijk op deze wereld gezet had, wat ze hier eigenlijk te zoeken had, ze kon toch niets. Ik kan u vertellen dat als uw kind u zoiets vraagt je wereld van onder je voeten verdwijnt. Dat gevoel werd nog vergroot door het feit dat ik haar begreep. Ik ben zelf op mijn 15 de gediagnosticeerd met dyslexie en ik heb me mijn heel jeugd afgevraagd waarom ik, waarom lukt het bij mij niet zoals bij die andere kinderen. Ik heb heel mijn jeugd net zoals Aaike moeten knokken voor elk punt. Aaike werkte harder dan ik destijds. ‘s Avonds na huiswerk en extra oefenen met mij kon ze alles maar tijden de toets was de link weg net alsof ze niet geleerd had en het ergste was dat ze me dat zelf kwam zeggen ‘Mama niet boos zijn maar ik wist het niet meer, het was weg’. Maar over haaien en dieren waar ze eens een reportages over gezien had wist ze zelfs enkele weken later nog perfect wat er verteld was. Dus dom? En de moed die ze had om te blijven oefenen. Dit was voor mij een teken dat ik moest volhouden en een oorzaak vinden. Ik kon niet zomaar opgeven. En ja uit de test bleek dat Aaike behoord tot de groep die Daan en Natalie konden helpen. We hebben ons schrap gezet, samen met Aaike hebben we opnieuw moed verzameld en zijn heel het proces doorgeworsteld om de bril te optimaliseren en de therapie aan te leren. De eerste dag dat ze haar bril had vertelde Aaike me na school heel spontaan dat ze niet wist dat de wereld zo proper en licht was. Toen wist ik het al ‘dit werkte’. Zoals Daan ons vertelde zijn we dagelijks beginnen oefenen. 2 jaar later oefenen we nog steeds en we beseffen maar al tegoed dat dit de enigste oplossing is om de afgelopen 4 jaar van voor de bril in te halen en alle verkeerd en niet geautomatiseerde leerstof om te zetten in juiste gewoontes. Ons motto: Oefenen en proberen, zo ga je het leren. Maar nu met resultaat. Aaike zit ondertussen terug in het normaal onderwijs. We hebben hierdoor wel nog een jaar gedubbeld. We zijn niet de prior van de klas maar we kunnen niet zeggen dat we geen resultaat boeken. Beetje bij beetje gaan we zelfs nu nog voorruit. We volgen terug logopedie en nu geeft Aaike aan dat het nut heeft. Na een oefensessie met Carla halen we zelfs een 10 voor dictee. Aaike heeft meer dan een jaar gedroomd van eens een tien op tien te halen. Gaf niet voor welk vak. Dit jaar hebben we er al meerdere gescoord. Na de lezing viel ons op dat Aaike haar hoofd schuin hield om tv te kijken, als ze haar bril aan heeft zit ze nu recht. In de vakantie draagt ze haar bril minder vaak en dan merken we na een tijdje dat we meerdere keren iets moeten vragen alvorens ze instructies opvolgt. Ook voor paardrijden merkt de leerkracht duidelijk een verschil met of zonder bril. Ze heeft dan precies meer tijd om de instructies te laten binnenkomen en te begrijpen.

Ik hoor als ze iets voorleest of ze haar bril op heeft of niet. Haar avi niveau is in 1 jaar tijd van Avi4 naar 8-9 gegaan. Vroeger schreef ze gewoonweg fout over van bord bv. september werd december. Natalie vertelde ons dat ze bijna 9 keer moest knipperen met haar ogen voor ze het bord scherp zag. Dus als het te snel ging schreef ze al gokkend over van bord anders kon ze niet volgen. Als ze veel vragen stelt bij een film weet ik gewoon dat ze haar bril niet op heeft. Ze kan dan geen ondertiteling lezen dat gaat te snel. Ik weiger dan om te helpen, ze heeft haar bril en dan is ze wel boos.

Aaike heeft een echte haat liefde verhouding met haar bril. Het liefst zou ze hem nooit meer dragen. Als ze haar bril voor school vergeten is slaat de paniek toe en smeken haar ogen om hem alsnog te gaan halen. En om te studeren en voor paardrijden vergeet ze haar bril nooit. Dat we nog veel gaan oefenen weten we. Natalie noch Daan hebben ons ooit gezegd dat het een wonder bril was en dat alles vanzelf in orde kwam. Aaike wil wetenschapper worden en leren duiken om later onderzoek naar de haaien te kunnen verrichten. Of ze dit haalt weet ik niet en is voor mij momenteel niet belangrijk. Ik blijf haar motiveren haar dromen na te jagen op haar manier en haar tempo. De vooroordelen in de maatschappij zijn mijn ergste vijanden maar ik sta klaar met veel energie en moed om mijn dochter daardoor te helpen. Want ik en ik denk dat iedereen hier aanwezig mijn mening deelt dat elk kind zijn kans moet krijgen uit te zoeken waar hij goed in is. Ik zelf werk als een grafisch designer manager in een communicatie bureau, ik heb dyslexie, dat kan volgens velen niet gekker, maar ik behelp me behoorlijk uit de slag met alle teksten en tekst correcties die ik zie per dag en ik doe mijn job super graag en dat overwint veel. Dat wil ik voor mijn dochter ook. Ik heb dit te danken aan mijn mama, zij heeft nooit opgegeven mij te steunen.

Het Neurovisueel centrum bracht ons weer licht op ons pad en daarom zijn we hen erg dankbaar. Het begrip, de ondersteuning, het luisterend oor, we konden altijd bij hen terecht. Dus lees je dit als mama of papa voor je eigen kind. Mijn advies is: luister naar je gevoel, jij als geen ander weet of dit de oplossing is. Aan alle andere kan ik alleen maar zeggen. Ken je iemand die net zoals mijn dochter door alle mazen van het bestaande hulpsysteem vallen. Op de website en Facebook vind je steeds elke info van wanneer en waar lezing gehouden worden. Ouders herkennen hun kinderen hier in het verhaal dat was ook zo voor ons en al vele anderen. Het begint bij een lezing, een bril, een therapie, veel oefenen en vele zorgen minder.

Kristien Verbueken, trotse mama van Aaike Vranckx


Dhr. M. (Antwerpen). Klacht: hoofdpijn/ migraine

Sinds 7 jaar word ik maandelijks geteisterd door Migraine aanvallen waarvoor ik de laatste 3j in behandeling was bij een neuroloog. Deze behandeling richtte zich voornamelijk op het onderdrukken van aanvallen door het dagelijks innemen van medicatie.  Daarnaast werd ook medicatie voorgeschreven om mogelijke aanwezige aanvallen te reduceren in intensiteit. Tevens ben ik reeds 3j een trouwe bezoeker van de rugschool met voornamelijk onderrug & nekklachten . Op aanraden van een zakenrelatie via mijn echtgenote, met identiek dezelfde klachten als ik, kwam ik +-7 maanden geleden in contact met het neuro-visueel centrum. Bij het eerste contact werd mij uitgelegd dat een behandeling d.m.v. prisma-bril tegemoet zou kunnen komen aan beide klachten (migraine & rug) – in het begin was ik zeer sceptisch. Garanties werden niet gegeven maar tijdens de diverse onderzoeken en testen werd het mezelf duidelijk dat een correctie van mijn zicht nodig was en dat dit enkel een verbetering met zich zou kunnen meebrengen. Ik kreeg hoe langer hoe meer een goed gevoel bij het dragen van de voorlopige prisma-bril en merkte dat ik minder last had van mijn onderrug. Daarnaast kwamen migraine-aanvallen nog wel opzetten maar minder frequent én minder hevig dan voordien. Het lijkt alsof mijn zicht een deel corrigeert waardoor de aanval bedrukt wordt – lichtflitsen die vroeger steeds aanleiding waren tot aanvallen kan ik ook beter verwerken en mijn beeld is rustiger. Ik zit nu in de laatste fase van de behandeling en verwacht eerstdaags mijn definitieve bril. Ik ben zeer tevreden met de behandeling – niet enkel met de positieve effecten die ik dagelijks merk maar zeker ook de goede begeleiding en duidelijke informatie die ik heb ontvangen.

Met vriendelijke groet,   M.

 

Mevr. Bakker, 27 jaar (Gouda, NL). Klacht: visuele klachten en chronische vermoeidheid

Ik ben 27 jaar en zoek al geruime tijd naar de oorzaken van de chronische vermoeidheid en visuele klachten. Sinds juni 2013 zijn de klachten dermate ernstig dat ik mijn werk als verpleegkundige niet meer kan uitvoeren. In juni 2014 kwam ik terecht bij het Neurovisueel Centrum. Dit was een verademing, éindelijk iemand die mijn jarenlange visuele- en vermoeidheidsklachten kon verklaren. Ik ben geboren met een ooglidafwijking, waarvoor ik diverse malen (plastisch chirurgische) operaties heb ondergaan. Na mijn geboorte bleven mijn oogleden dicht, en in de loop van de jaren zijn mijn ogen door de operaties steeds verder open gegaan.

Daan ontdekte al snel dat ik een hoogteverschil had in de horizon tussen beide ogen. Dit is door oogartsen en optometristen nooit ontdekt, ondanks dat ik aangaf dat ik klachten had die pasten bij Fixatie Disparatie. Mijn oogspieren en mijn hele lichaam hebben al die jaren heel hard moeten werken om het oog ‘omlaag’ te trekken, om op deze manier een gelijk beeld met beide ogen te krijgen. Daan gaf glazen met een andere sterkte en een prisma.

De vooruitgang door de nieuwe glazen is groots:

  • Mijn pupillen kunnen zich nu vergroten bij schemerlicht. Hierdoor is mijn nachtblindheid afgenomen.
  • Mijn gezichtsvermogen is vooruit gegaan: ik zag vóór de behandeling met mijn rechteroog 30% en links 80% (met bril). Nu zie ik met rechts 80% en links 90%. Met beide ogen tegelijk haal ik bijna 100%.
  • Het afwisselend veraf en dichtbij scherp stellen gaat beter en verloopt sneller.
  • Het lezen en auto rijden gaat wat beter. Ik werd voorheen al na tien minuten lezen of autorijden misselijk en moe. Nu (oktober 2014) houd ik het langer vol. Ik ben dit langzaam en voorzichtig aan het opbouwen.
  • Mijn (luie) rechteroog staat minder scheel. Ook merk ik dat ik hem af en toe gebruik, bijvoorbeeld als ik naar rechts kijk.
  • Het lukt me beter mijn ogen te sluiten. Ook het knipperen gaat beter.
  • Ik hoef minder vaak te druppelen in verband met droge ogen. Op dit moment druppel ik één keer per uur. Voorheen druppelde ik minimaal vier keer per uur!
  • Ik verdraag mijn bandagelenzen beter en kan ze langer inhouden.
  • In het laatste consult bij mijn oogarts (oktober 2014) was hij zeer verbaasd over de algehele vooruitgang. Ook zijn de hoornvliesbeschadigingen (die ik al jaren had!) nagenoeg verdwenen.
  • Sinds de behandeling gaat het beter met de vermoeidheid, ik merk een sprong vooruit. Ik verwacht en hoop, dat naarmate mijn ogen steeds meer tot rust zullen komen, de vermoeidheid verder zal afnemen.

Deze vooruitgang heeft mijn kwaliteit van leven verhoogd en mijn werkmogelijkheden vergroot. Lichamelijk ben ik op dit moment nog niet sterk genoeg om mijn ‘oude’ baan weer op te pakken. Maar nu mijn ogen het beter doen, zijn er zeer zeker nieuwe deuren geopend!
Dankjewel!

Iris, 14 jaar, (Nieuw Vossemeer, NL). Klacht: whiplash

Toen ik 12 jaar oud was ben ik in Juni (groep 8) geschept bij de basisschool door een auto. Ik had een hersenschudding en hoofdpijn. De hoofdpijn is daarna niet meer overgegaan. Ik kon niet meer slapen en werd in de maanden daarna steeds meer moe. In februari mijn ogen op laten meten bij een opticien, maar met mijn ogen was niks mis. In februari constateerde de osteopaat een whiplash. Toen heeft de huisarts ons doorgestuurd naar de neuroloog.

De klachten die ik toen inmiddels had:

  • Pijn in mijn nek
  • Hoofdpijn
  • Duizelig
  • Witte puntjes in ogen, het gevoel of ik flauw ging vallen
  • Misselijk
  • Moe
  • Slaapproblemen
  • Altijd maar pijn achter de ogen
  • Overgevoelig voor licht, ik droeg een zonnebril op school,fiets en auto
  • Overgevoelig voor geluid
  • Niet meer deel kunnen nemen aan een gesprek
  • Concentratieproblemen
  • Ik kon wel lezen maar het niet meer onthouden
  • Leren ging niet meer
  • Depressief
  • Vergeetachtig
  • Geheugenverlies
  • Tintelingen in handen en polsen
  • Geen 2 dingen tegelijk meer kunnen
  • Spraakproblemen
  • Woorden omdraaien
  • Bochten te kort nemen, overal tegenaan lopen
  •  Kon niet meer sporten, dwarsfluiten
  • Niet meer op de fiets naar school

De neuroloog stuurde mij naar een medisch psycholoog om een IQ-test en intelligentie-test te laten maken, hieruit kwam een veel lagere score dan de NIO toets een jaar eerder, maar ja nogal logisch met zoveel klachten (20 punten minder op een jaar tijd), maar volgens hen is er niets aan de hand want het is een gemiddelde score, en de NIO-toets vond zij niet betrouwbaar. Op de MRI-scan was ook niets te zien. Met mijn klachten werd niets gedaan. Er werd zelfs door de revalidatiearts gezegd, als je de klachten accepteert dan gaat het wel over. In juni zijn we bij een optometrist terecht gekomen, hier bleek dat ik last had van fixatie-disparatie, ik kreeg een prismabril met 0,5 prisma, sindsdien was de hoofdpijn weg, andere klachten bleven, het leren ging nog steeds niet. Verder dan dit kon zij het niet gecorrigeerd krijgen. In november kwam mijn moeder op de site van het NeuroVisueel Centrum uit. We hebben gelijk een mailtje gestuurd met mijn klachten en kregen binnen enkele dagen een uitgebreide mail terug. Daan vertelde dat de prismabril die ik al had wel iets hielp omdat mijn hoofdpijn weg was, maar dat dit nog maar het topje van de ijsberg was, om te kijken of er nog meer winst te behalen was kon ik een afspraak maken.  Dit hebben we gelijk gedaan. Eerst wilde ik niet, want ik was moe en het zou toch wel weer  niks helpen, maar omdat we met de trein gingen vond ik het toch wel leuk om te gaan.

Wat ben ik blij dat ik hier terecht gekomen ben!!!!

In november heb ik de test gehad, mijn horizon stond nog steeds scheef, eind november had ik mijn eerste correctiebril. Nadat ik mijn nieuwe bril op heb gezet zijn de meeste klachten verdwenen, alleen de moeigheid ging langzaam weg (maar ik was ook ontzettend moe, kon amper een blokje om lopen) en de concentratie komt langzaam terug. Eind januari kreeg ik mijn definitieve bril, 3,5 prisma, sindsdien is er al heel veel verbeterd, ik zit weer lekker in mijn vel en de rest komt ook weer wel,het heeft gewoon nog wat tijd nodig. Ik ging bijna niet meer naar school voor ik bij Daan en Natalie terecht kwam , ik ging wel dagelijks maar was altijd misselijk en duizelig en kwam dan na enkele uren weer naar huis, nu heb ik het weer opgebouwd naar 7 a 8 lesuren per dag. Ik heb bijna een jaar gemist op school, ben inmiddels terug gezet van gymnasium 2 naar 1, om de gemiste stof van vorig jaar weer op te kunnen nemen zodat ik volgend jaar gewoon weer mee kan op school in klas 2. De stof die de leraar verteld op school blijft weer een beetje hangen en ik maak sinds ik de bril heb weer wat proefwerken mee, ik probeer thuis weer wat te leren. Zonder deze bril had ik dit nu niet gekund.

Ik hoop dat andere mensen iets hebben aan mijn verhaal, en hier terecht komen met dit soort klachten,want wij hebben ontzettend hard moeten zoeken tot we bij de juiste personen terecht kwamen. Daan en Natalie hartelijk bedankt voor het begrip van jullie, jullie luisterden naar mij en naar mijn klachten, niets was jullie vreemd.

Vriendelijke groetjes van Iris 


Mevr. L. Hendrieckx, 67 jaar (Ekeren). Klacht: Ménière

Met dit bericht wil ik aantonen, hoe goed jullie mijn ziekte van meniére en klachtenbeeld hebben aangepakt. En mijn onzekerheid en belastingsklachten uit de wereld hebben geholpen, iets waar ik het bestaan niet van kende. Het neurovisueelcentrum, van het eerste ogenblik dat ik bij jullie binnen stapte, kreeg ik het vertrouwen, en was ik er zeker van dat jullie mij gingen helpen. Daarom Natalie en Daan wil ik jullie bedanken, en hoop ik dat er nog vele mensen de weg vinden naar het Neurovisueel centrum.

Groeten.

Mevr. L. Hendrieckx

Dhr. Snoeckx, 65 jr. (Turnhout). Klacht: hoofdpijn, dubbel zien

Ik ga proberen om mijn wedervaren in een verslagje te steken.

Na 26 jaar dubbelzien (niet meer kunnen deelnemen aan het verkeer) en dagelijks 2 maal naar de kine is mijn leven door het dragen van mijn bril, grondig veranderd. Ik rij nu terug met de auto, ik heb er zelfs ene aangekocht, zo goed voel ik me. Ik rij ook met de fiets, dagelijks ongeveer 40 km, en daar ondervind ik ook geen problemen meer mee. Ik ga nu nog 2 keer in de week naar de kine, en ik heb me nooit zo goed gevoeld als nu.

Amber, 4de leerjaar (St. Job in ’t Goor). Klacht: Taal- en rekenproblemen.

Reactie Amber: Vroeger

Voordat ik naar het NeuroVisueelCentrum ging leerde ik toetsen en het ging goed. Tijdens de toets ging het niet, zonder resultaat! Ik leerde maar het ging niet. Ik was altijd verlegen, als ik iets niet snapte durfde ik het niet te vragen aan de juf. Tijdens dit schooljaar werden mijn resultaten steeds slechter ondanks ik overal hard voor leerde. Ik was altijd teleurgesteld. Rekenen vond ik heel moeilijk, taal begon ook moeilijk te worden. Ik kon niet overschrijven van bord ik maakte constant fouten. Bij cijferen schreef ik constant de verkeerde som op en maakte rekenfouten. Als de juf naast mij zat ging het goed, de juf ging weg en ik snapte het niet meer. Vroeger had ik elke dag ruzie met mama en ik bleef maar drammen.

Reactie Amber: Nu

Mijn punten zijn nu veel beter. Het optellen en aftrekken, het overschrijven van bord gaat nu veel beter. Ik blijf minder doordrammen en maak minder ruzie. Als ik mijn toetsen krijg voel ik mij veel beter. Als ik nu iets niet snap durf ik het te vragen aan de juf. Rekenen en taal gaan veel beter. Als de juf nu weg gaat dan weet ik het nog!

Reactie mama

Hallo, ik ben de mama van Amber en wil hier nog een woordje aan toevoegen. Amber doorliep de kleuterschool zonder problemen, kon eigenlijk al lezen toen ze naar het eerste leerjaar ging en ook het eerste en tweede leerjaar verliepen vlot. Wel merkte ik in het tweede leerjaar dat ze het inzicht in rekenen soms een beetje miste maar op school behaalde ze goede resultaten en ik moest me zeker geen zorgen maken. In het derde leerjaar gingen de eerste alarmklokjes luiden. Ze kreeg hier extra aandacht voor bij de juffrouw en ook de zorgjuf werd ingeschakeld. Zolang de juf erbij bleef staan ging het goed, maar ging de juf weg dan ging ze de mist in. De juf kon er niet aan uit. Als de vragen iets anders gesteld werden ontstond er een blokkade waardoor haar puntenscore naar beneden ging.

In het 3 de trimester viel door omstandigheden haar vaste juf weg waardoor voor Amber alles één grote chaos werd waardoor we met de zorgjuf beslisten om toch maar met een extra ondersteuning te starten van logo. Dit niet zozeer i.v.m. het rekenprobleem maar eerder om haar zelfzekerheid op te bouwen. Dit werd gedaan en Amber kon toch met een mooi resultaat naar het 4 de leerjaar. (Misschien toch nog even deze belangrijke informatie. Amber heeft een zusje dat 2 jaar jonger is dan haar. Bij haar hebben ze hoogbegaafdheid vastgesteld en in de kleuterschool is haar zus een jaartje gesprongen. Dit wil zeggen dat er op schools gebied maar 1 jaar tussen beide dames zit. Bij de zus verloopt het meeste vlekkeloos. Door de jaren heen is er vooral vanuit Amber een grote concurrentiestrijd ontstaan tussen haar en haar zus. Haar zus kan ook ontzettend goed turnen, ze kijkt hier ontzettend naar op maar tegelijkertijd is ze enorm teleurgesteld in zichzelf omdat zij dit talent niet bezit. Het komt er eigenlijk op neer dat Amber in alles een gewoon gemiddeld kind is zoals de meeste kinderen op deze aardbol maar dat haar zusjes in héél veel uitblinkt en dat Amber dit héél moeilijk een plaats kan geven in haar leventje).

Amber start het vierde leerjaar. Het loopt allemaal niet zo vlotjes maar toch, Amber is een harde werker en de resultaten zijn hierdoor heel wisselvallig. In oktober luidden dan ook de eerste alarmklokken op school. Op gebied van wiskunde gaat het echt berg afwaarts. Ze maakt echt rekenfouten aan de basis waardoor vaak haar uitkomsten fout zijn. Zoals Amber hierboven schrijft, gaat het vaak goed als de juf erbij is, maar vanaf dat de juf haar rug draait loopt het mis. Zo ook vaak op toetsen. Ook op taalgebied begint ze minder te scoren en de toetsen van w.o. zijn heel wisselvallig. De juf heeft ook Amber haar voorgeschiedenis bestudeerd en hier maakt ze de opmerking dat er toch iets heel bijzonders aan de hand is. In het eerste en tweede leerjaar scoorde Amber goed en vanaf het derde leerjaar is het ineens gekanteld. Dit heeft ze zelf eigenlijk nog nooit meegemaakt, een kind dat zo’n grote ommekeer maakt. Is er emotioneel iets ernstig gebeurd vraagt de juf? Echt iets ernstig is er niet gebeurd maar wel merkten we thuis dat die concurrentiestrijd met haar zus steeds groter werd. Ik zelf krijg het ook steeds moeilijker met Amber. Ik wil haar helpen steek uren tijd in haar maar word heel vaak afgewezen. Het is steeds een strijd.

Om een lang verhaal kort te maken beslisten we om Amber in speltherapie te laten gaan bij een psychotherapeut. De psychotherapeut vertelt dat Amber helemaal geblokkeerd zit en tijd nodig heeft om zich open te stellen voor haar. Aan de leerkracht merk ik dat die eigenlijk aan het eind van haar Latijn zit ook al zegt ze het niet met die woorden natuurlijk. Ondertussen heb ik een advertentie gezien van het NeuroVisueelCentrum, contact opgenomen en een afspraak gemaakt. Ik meld dit ook aan de mensen die met Amber werken. De reacties zijn heel verschillend. Niemand van hen kent of heeft ervaring met het NeuroVisueelCentrum. De logopedist die zegt, doen! Ik ben echt wel eens benieuwd maar het is zeker het proberen waard. Ook de psychotherapeute geeft dit antwoord. De school is eerder ongelovig. Ze kunnen zich niet voorstellen dat dit het probleem kan oplossen maar ja als ik het als ouder wil proberen waarom dan niet? En zo stapten we dus op 15 februari 2012 een beetje onzeker het NeuroVisueelCentrum binnen. Het intake gesprek verliep vlot maar wat me het meeste bijgebleven is, is de betrokkenheid van Amber in het gesprek. De vragen werden echt aan haar gesteld, op dat moment was zij de belangrijkste persoon in het gesprek. De vragen werden op een simpele manier aan haar gesteld maar ook de uitleg achteraf werd op een zeer aangename manier aan haar verteld. Ook werd haar de belofte gedaan dat ze samen het probleem gingen oplossen en dat alles goed ging komen op school. Ik vond dit een grote belofte maar langs de andere kant gaf me dit ook een heel goed gevoel. Vol enthousiasme en misschien wel met te hoge  verwachtingen stapten we buiten en telde Amber af tot ze haar bril mocht afhalen.

Twee weken later was het zover. Amber start met brillen en op korte tijd zien we reeds grote verschillen. Het lijkt op school al beter te gaan maar is dit niet toeval. Hoe kan dit nu, ze is juist gestart er is eigenlijk nog niets gebeurd maar toch zien we al verbetering? ONGELOOF. Ik merk ook dat het studeren beter gaat. Het studeren gaat vlotter. Ik merk dat de leerstof blijft hangen. Ook het rekenen gaat vlotter. Ze komt thuis met de boodschap dat ze bepaalde nieuwe zaken snapt. Het lijkt allemaal wel een droom. Ook de spanningen op school verdwijnen. Amber stelt zich terug voor iedereen open. Ze fixeert zich niet meer alleen op haar beste vriendin. Ze laat ook andere klasgenoten terug in haar leventje. Ze kan nog steeds goede verbanden zien maar maakt van een mug geen olifanten meer. Amber heeft ook al van heel jong een inslaapprobleem. Ook dit lijkt zich op te lossen. Slaapt soms al om 21.30u dit is werkelijk een droom. En ook thuis keert de rust terug zowel t.o.v. ons als van haar zus. De concurrentie en de jaloezie verdwijnen voor een groot deel en ook wordt onze relatie terug beter. Amber aanvaardt terug dingen van mij stelt zich open voor oplossingen als ik ze aanbied.

Om een lang verhaal kort te maken. De 4 weken tussen de krokus en paasvakantie lijken wel een droom, alles lijkt terug beter te gaan en ook brengt ze terug betere resultaten mee naar huis. Ze is zelf dolgelukkig. Eindelijk brengt ze de resultaten mee die ze verdient. Je kunt als ouder wel zeggen dat punten niet belangrijk zijn maar uiteindelijk zijn ze wel belangrijk. Heel de school draait om punten en er is niets erger dan hard werken en slechte resultaten halen. Na de paasvakantie gaat ook alles vlotjes. Ook bij de psychotherapeute bloeit ze helemaal open. Eindelijk kan ze werken met Amber en ziet ook zij een positieve evolutie. Het gaat zelfs zo goed dat we beslist hebben om de sessies tegen de grote vakantie stop te zetten. Amber gaat nog steeds 1 keer per week naar de logo ter ondersteuning. Dit zetten we momenteel nog niet stop daar ze een goede band heeft met de logopedist en omdat die extra logo haar zelfvertrouwen geeft. Ze kan hier heel goed aangeven waar ze problemen mee heeft en dan werken ze hier een uurtje samen aan waardoor ze haar zelfvertrouwen in de klas kan opbouwen. Haar punten blijven goed op school. Deze week had ze weer toetsen van rekenen bij 8/10, 11.5/13, 15/20 . Van deze punten konden we in februari alleen maar dromen maar nu zijn ze werkelijkheid. Op school kunnen ze het allemaal niet zo goed plaatsen. Eigenlijk is er een groot ongeloof  maar moeten ze toegeven dat de metamorfose enorm is. Enkele weken geleden zei de juf “Amber heeft  op 2 maanden een evolutie meegemaakt waar een ander kind meer dan een jaar over doet “. Als je deze uitspraak van een juf te horen krijgt die eigenlijk 3 maanden terug  het allemaal niet meer zo goed zag zitten dan kan ik zeggen dat dit je hart heel warm maakt. Nog steeds ben ik zelf een beetje bang dat er een terugval zal komen maar niet tegenstaande groeit ook bij mij de zekerheid dat we op de goede weg zijn. Eigenlijk heeft het NeuroVisueelCentrum een droom werkelijkheid gemaakt.

Je stapt het centrum binnen na al heel wat frustraties en eigenlijk is het een beetje je laatste hoop. Ik dacht echt dat Amber dit jaar moest blijven zitten of misschien nog erger dat ze doorverwezen zou worden naar het bijzonder onderwijs. Dit is ontzettend frustrerend niet voor jezelf maar je vindt het zo erg voor je kind. Amber haar bril is haar dikste vriend en ze gaat vol zelfvertrouwen de toekomst tegemoet. Ze is er zeker van als ze hard blijft werken in het NeuroVisueelCentrum dat het vijfde leerjaar een heel goed jaar gaat worden zonder teveel problemen. Ook wij zien het vijfde leerjaar en de toekomst zeer positief op ons afkomen. Alvast bedankt voor alles en vooral in de goede samenwerking.

Groeten, mama en papa van Amber

Mevr. Boons, 35 jaar (Laakdal). Klacht: visuele problemen, duizeligheid

Vechten, vechten, vechten,… dat is het  gevoel dat ik overhoud aan mijn hele volwassen leven. Ik ben nu 35… Niks was vanzelfsprekend voor mij: wandelen, sporten, op stap gaan met vrienden, werken, dansen, met mijn zoontje gaan zwemmen of uitstapjes maken, … Alles was inspanning, inspanning om toch maar aan ontspanning te kunnen doen… Normaal dat ik op den duur uitgeput geraakte.

Ik heb altijd geweten dat er iets niet klopte.  De laatste jaren werd het steeds erger, ik kreeg de klachten die ik altijd in mindere mate had ervaren nu in een sterke golf over me heen:

  • Duizeligheid, ijlhoofdigheid, zelfs serieuze evenwichtsproblemen, … Als ik naar de winkel ging, liep ik na een tijdje tegen de rekken aan, ik week steeds af naar links, ook als ik maar even ging wandelen;
  • drukte in mijn hoofd, het gevoel dat mijn ogen me onrust gaven; als ik één oog dicht deed, had ik rust; uitputting; concentratieproblemen – hoewel ik zo graag lees, kwam ik er niet meer aan toe om een boek uitgelezen te krijgen;
  • het gevoel dat mijn zicht niet klopte, vooral buiten en in winkels; geen drukke beelden kunnen verdragen – zo erg zelfs dat als mijn zoontje van links naar rechts sprong, mijn hoofd al helemaal dol werd, zelfs als ik op een terrasje een aantal mensen zag voorbijgaan, kon mijn hoofd dit niet meer verwerkt krijgen, en TV kijken was hel na een tijdje, de minste actie op tv maakte me misselijk;
  • als ik mijn bril opzette, moest mijn hoofd zich altijd aanpassen, echt wérken, zó voelde het aan; mijn ogen en oogkassen, zelfs mijn hele aangezicht deed altijd pijn, voelde constant gekneusd aan;
  • een constant gevoel van lood op mijn oogleden, altijd het gevoel van de ogen te willen sluiten, zo zwaar; naarmate de dag vorderde, zag ik steeds minder scherp; niet lang kunnen blijven zitten op een stoel, altijd een houvast zoeken;
  • altijd moeten fixeren om te kunnen blijven staan of zitten, zo liep ik vaak op mijn tippen, nu weet ik dat dat er op duidde dat ik mijn lichaam moest opspannen om balans te vinden;
  • in bed niet op mijn linkse zij kunnen gaan liggen omdat ik me dan heel ijl en zat voelde;
  • het gevoel dat je hoofd ‘s morgen uren nodig heeft om op te starten.

Ik heb hiervoor in al die jaren véél dokters en oogartsen geraadpleegd en heel veel geld uitgegeven aan weer een andere bril, aan weer andere, nog duurdere glazen, telkens weer hopen dat het in orde kwam.  Na een tijd had ik zelfs een sterkte van -5,5 gecombineerd met een heel sterke cilinder.  Terwijl ik nu slecht -3.75 en -4.00 nodig heb.  Die te sterke glazen maakten dat ik me nóg misselijker voelde en onrustiger in mijn hoofd werd, jaren aan een stuk.  Maar er was veel onbegrip. Ik heb evenwichtstests laten doen in Leuven (geen lachertje), ik ben naar kinesisten, osteopaten, neurologen geweest, zelfs naar een neuro-ophtalmoloog!!!! Na een tijd noemde men het zelfs zo dat het stress was, dat ik down was, dat ik anti-depressiva zou moeten nemen….. Dat wilde ik niet!!!! Ik wíst dat het niet aan mijn ingesteldheid lag!!! Integendeel, ik heb gevochten, me nooit laten gaan, altijd blijven werken, altijd de moed erin blijven houden, hoe moeilijk mijn leven vol beperkingen ook werd … Nu besef ik dat ik té hard heb gevochten.  Want 9 maanden geleden kreeg ik het verdict: zware burn-out, compleet op.  Na anderhalve maand rust besefte ik nog maar eens  dat er tóch meer aan de hand  was. Ik bleef uitwijken naar links, heel akelig, ik kon nog steeds geen tv verdragen, …  Toch begin je onbewust te vechten tegen jezelf, want geen enkele specialist vindt iets, dus… En toen kwam ik, heel toevallig, uit bij de website van het Neurovisueel Centrum.  Het was allemaal zo herkenbaar.

De eerste afspraak was een verademing, ….  Ze stelden vast dat ik inderdaad een visuele afwijking heb!  Daan en Natalie namen de tijd om alles zorgvuldig uit te leggen, ik voelde me eindelijk begrepen, na al die jaren, zo onwezenlijk!!  Wat me vooral aangreep, was dat ze zeiden dat mijn zicht een groot deel van mijn energie opslorpte… zo voelde ik het ook altijd
aan.  Maar doordat ik té hard voor mezelf was en mezelf steeds verder dreef in mijn drang om te bewijzen dat ik het allemaal toch aankon, kon de rest van mijn lichaam deze visuele afwijking niet meer opvangen, zodat ik ook die evenwichtsproblemen kreeg en uitgeput raakte.  Niet alleen kreeg ik een les in hoe mijn ogen en mijn lichaam functioneerden, maar ook
in ‘loslaten’ en ‘jezelf meer rust gunnen’ en ‘luisteren naar je lichaam’….

Ik had dus prismaglazen nodig.  Ik durfde het aanvankelijk niet echt geloven na alles wat ik al had doorstaan.  En het wás even doorbijten, want mijn lichaam was al zo lang gewend aan die constante inspanning om de afwijking van mijn ogen op te vangen, dat het moeilijk was om los te laten. Zoals zij zeiden, deed ik topsport met mijn ogen en werd er met de therapeutische glazen rust gecreëerd, maar omdat mijn lichaam al die jaren in ‘bodybuildersstand’ heeft gestaan, aanvaardde mijn lichaam en mijn hoofd die rust en die ontspanning niet direct. Daarom is het goed dat ze in verschillende stappen werken waardoor je er kalmpjes aan aan went. De prismaglazen nemen nu een stuk hard werken over en dat voel ik maar al te goed…  Ik heb terug energie, en ga zelfs terug met heel veel plezier sporten.  Je hebt wel een herstelperiode nodig om je  lichaam dat al zo lang op zijn tenen liep, te resetten.  Daar hameren Daan en Natalie op, maar dat is ook nodig, want als je je terug goed voelt, vergeet je snel dat je die nieuwe energie nodig hebt om je reserves, die je al die jaren hebt moeten aanspreken, terug aan te vullen!

Mijn hoofd voelt nu veel meer ontspannen aan, ik voel terug licht, lucht en zuurstof, heb een rustig, helder en stabiel beeld, ik word met een fris, helder hoofd wakker…  Als ik nu denk aan de voorbije jaren en als ik mijn dagboek van die periode nalees, kan ik alleen maar zeggen: Ik heb nu vakantie in mijn hoofd!!!

Door de therapeutische glazen is het grootste deel van mijn problemen nu opgelost.  Er zijn nog spanningen aanwezig in mijn nek en hoofd, maar dat is niet abnormaal, mijn hoofd en nek hebben nu eenmaal járen in een dwangstand gestaan….

De problemen met mijn zicht, de evenwichtsproblemen, de duizeligheid… dat was de rode draad in mijn leven. Geen moeite meer moeten doen om simpelweg te kijken, te staan, te wandelen, …. Terug het gevoel hebben dat je op je lichaam kan en mag vertrouwen…. Het blijft raar en het verrast me soms zelfs nog…  Ik weet nu pas hoe hard ik gevochten heb en dat het nu tijd is voor rust en ontspanning en plezier in de dagdagelijkse kleine dingen…. Dankzij Daan en Natalie, altijd mocht ik hen bellen of mailen, altijd stonden zij klaar met een vakkundige, duidelijke en uitgebreide uitleg!  Ik zou niet weten waar ik nu stond, moest ik niet bij hun site uitgekomen zijn….

Bedankt!

Ria, 55 jaar (Brasschaat). Klacht: whiplash

“ Vrij sceptisch, want ik had al zoveel therapieën gevolgd, ging ik in op de uitnodiging die ik in de Streekkrant gelezen had. Na een zware slag op mijn hoofd, waardoor mijn hoofd gedraaid naar achter werd geworpen, lijd ik al 17.5 jaar aan allerlei klachten te vergelijken met een ernstige, niet geneesbare whiplash. Bovendien ben ik door al mijn miserie CVS/ fibromyalgie-patiënte geworden.

Buiten de vele nek-, schouder- en rugpijnen had ik regelmatig last van misselijkheid, duizelingen, ijlhoofdigheid, hoofdpijnen en een slecht en dikwijls wazig zicht. Ik had bij mezelf al vastgesteld dat naarmate de dag vorderde ik steeds minder goed kon lezen. Ik had het gevoel dat mijn ogen niet meer samenwerkten, niet meer tot een scherp beeld kwamen, waardoor mijn ogen én mijn hersenen bijzonder vermoeid geraakten. Een jaar geleden kon ik vanaf de vroege avond niet meer lezen…

Op de  voordracht, die overigens zeer duidelijk gegeven werd, herkende ik mijn verhaal voor 100%. Ik moest er niet over nadenken en liet mij meteen inschrijven voor een intake. De  uitgebreide testen maakten duidelijk dat ik in aanmerking kwam voor de therapie welke ik zeer trouw en met succes gevolgd heb!

Ik moet wel toegeven dat ik er enkele maanden voor moest doorbijten. Zo moest ik beginnen met een voorlopige – enkelvoudige – therapeutische bril. Om te lezen, zette ik er een extra leesbrilletje bovenop (grappig om te zien maar wel lastig). Het achterhalen van mijn verborgen visuele afwijkingen was zwaar. Maar vanaf het ogenblik dat Daan het juiste prismaglas op mijn voorlopige bril kon kleven, keerde de rust weer. Van toen af aan had ik, de ganse dag, een rustig, stabiel beeld. Wat een visuele verbetering! Na nog enkele weken wennen, kon ik dan uiteindelijk mijn definitieve, multifocale en van prisma’s voorziene bril gaan ophalen. De glazen zijn zo dun als een gewone multifocale bril, wat ook niet onbelangrijk is.

Nu, 9  maanden later, kan ik alleen maar zeggen dat ik super tevreden ben. Mijn zicht blijft de ganse dag rustig en helder, zelfs tijdens wandelingen in de natuur. Voordien werd ik altijd ijlhoofdig en onzeker op onregelmatig terrein. Ik heb nog raar of zelden last van duizelingen en kan me langer concentreren. Als ik nu nog hoofdpijn heb, ligt de oorzaak in mijn nek. Eerlijkheidshalve moet ik er wel aan toevoegen dat deze therapie niet alle klachten van whiplash en CVS/fibromyalgie wegneemt, wat ook logisch is.

Ik mag zeker niet vergeten te vermelden dat Daan en Natalie hun uiterste best doen om je op je gemak te stellen, door je o.a. grondig in te lichten over elke stap die in de therapie gezet wordt. Je weet waaraan je begint!

Het is  alleen maar spijtig dat ik zoveel jaren deze problemen heb gehad want geen enkele oogarts kon (?) mij helpen, terwijl de oplossing zo eenvoudig is!


Yvonne Keulemans, groep 7, (Raamsdockveer, NL). Klacht: hoofdpijn, lees –en rekenproblemen

Hallo, ik ben Yvonne Keulemans, ik ben 11 en heb een bril. Een half jaar geleden had ik niet kunnen bedenken dat ik blij zou kunnen zijn met een bril, maar nu een half jaar later kan ik gewoon niet meer zonder bril. En ik zal je vertellen waarom ik er zo blij mee ben… Ik had aan het begin van groep 7 heel erg veel last van hoofdpijn, thuis maar een klein beetje maar op school tijdens het werken en met het speelkwartier kon ik het niet meer houden. Ik kon me ook erg moeilijk concentreren op mijn werk. Ik was er niet helemaal bij, als de juf iets uitlegde of een lesje gaf kon ik me maar half concentreren. Ik dacht meer aan mijn hoofdpijn.

Toen wees iemand ons op het neurovisueelcentrum in Antwerpen. Ik vond het geweldig om er bij na te denken dat mijn hoofdpijn weg zou zijn, dus we gingen naar het neurovisueelcentrum op gesprek. Toen we naar Antwerpen gingen vond ik het best wel spannend, want ik wist natuurlijk niet wat er aan de hand was met mijn ogen, ik zag gewoon scherp dus wat was er mis? We moesten eerst in een kamer een gesprekje houden, over waar ik last van had. Toen we klaar waren met dat gesprekje, gingen we naar een klein kamertje waar allemaal apparatuur om je ogen op te meten. Daar gingen we wat testjes doen om te kijken wat er nou aan de hand was met mijn ogen. Het leukste vond ik het testje van het rondje en het kruisje, maar ik vond het ook heel raar hoe dat kon, hoe ik wel het kruisje kon zien bewegen en papa en mama niet. Toen ik allen testjes had gedaan kreeg ik te horen dat het beste voor mij was dat ik een bril kreeg, papa en mama hadden daar goed over zitten overleggen in de auto maar toen we weer thuis waren hadden we Daan en Natalie gelijk gebeld dat wij graag aan de slag wilden bij het neurovisueelcentrum.

Ik kreeg mijn eerste bril, en er ging een wereld voor me open. Geen hoofdpijn meer en het ging ook beter op school, ik kon me heel goed concentreren op mijn werk. Een paar weken later kreeg ik een glaasje achter mijn glas geplakt, en werd mijn echte bril glazen geslepen, het was heel fijn en raar dat ik weer diepte kon zien, weer kon paardrijden en weer op de fiets kon, er ging opnieuw weer een wereld voor me open… Toen mijn bril klaar was, was ik ontzettend blij, het ging echt super op school. Ik ging heel erg vooruit met lezen en rekenen. Met de entree (dat is een toetsje voor kinderen uit groep 7, om te kijken waar je nog wat meer aandacht aan moet besteden,) had ik het erg goed gedaan. Ik ben heel erg blij dat we aan de slag zijn gegaan bij het neurovisueelcentrum.

En wat vonden jullie er van? Na ja, ik vond het heel leuk dat ik mijn verhaal aan jullie heb kunnen vertellen.

Groetje,

De blije groep 8er Yvonne Keulemans

Mevr. Tine Smits, 56 jaar (Ekeren). Klacht: balansproblemen

Na een meer dan 20 jaar durende zoektocht naar wat er nu eigenlijk mis me is, ben ik na tal van omzwervingen terechtgekomen in het NeuroVisueelCentrum. Ik moet toegeven dat ik eerst de nodige terughoudendheid had, omdat tot hiertoe nog nooit een oorzaak gevonden was voor al mijn problemen zoals:

  • Geen aandacht kunnen houden bij voorstellingen, cursussen, seminaries, theaters – mijn aandacht viel compleet weg – fysisch zat ik erbij maar geestelijk niet. Achteraf kon ik ook niet meepraten, omdat ik soms meer dan de helft gemist had.
  • Moeilijk lang kunnen blijven zitten op een stoel, dus restaurantbezoek, begrafenissen, trouwvieringen …. was steeds een probleem. Ik haakte steeds mijn voeten achter de poten om toch maar te kunnen blijven zitten en kon mijn aandacht niet bij het gebeuren houden.
  • Niet kunnen stappen met iets in mijn handen.
  • Niet kunnen blijven stilstaan (musea, huldigingen, ….), steeds vermoeide benen en voeten, zodat ik ergens tegen moest leunen en dan nog was dit heel vermoeiend.
  • Geen sport meer kunnen doen, niet lopen, zwemmen, wandelen, aerobic, dansen, skiën  ……. Het enige wat mij wel lukte,was fietsen en ik vermoed dat dit komt doordat je 4 steunpunten hebt.
  • Steeds tintelende voeten.
  • Onzeker stappen, steeds het gevoel dat je op een natte zwembadvloer of op glad ijs stapt.
  • Onzeker gevoel in winkels als je tussen de rayons loopt – alles komt precies op je af.
  • Altijd opgetrokken schouders.
  • Doordat ik mij volledig moest fixeren om te kunnen blijven staan of zitten, kon ik ook mijn aandacht niet bij het gesprek houden.
  • Pijn in vingers en zware handen en armen.
  • Niet ter plaatse kunnen trappelen of lopen, geen touwtje springen.
  • Steeds in slaap vallen voor T.V. (overdreven moeheid na het werk).
  • Tennissen, badminton, golf was niet  aan mij besteed ik kon niet kloppen tegen het balletje, kon ook geen ballen opvangen.
  • Nooit kunnen lopen op een iets elegantere schoen – steeds schoenen moeten dragen met brede, platte zolen…….etc.
  • Feesten en fuiven waren ook steeds een probleem.

Ik benoemde deze problemen steeds als balansproblemen – kon het ook niet echt duidelijker uitleggen. Meerdere bezoeken aan de dokter – BPPD – relaxatie – acupuncturist – neuroloog met alle mogelijke scans – slaaponderzoek leverden geen resultaten op.  Niemand heeft mij kunnen helpen. Enkele therapeuten merkten wel dat er een probleem was, maar konden het niet benoemen. Ik ben verzeild geraakt bij  Dr. Jan De Vriendt (Atlasprofilax) en Els Van Passen (Cranio-sacrale therapie), die ervoor gezorgd hebben dat ik blokkade- en spanningvrij was en daarom had ik getracht nog eens een toneelvoorstelling bij te wonen. Na een poosje begon ik alles op de scène dubbel te zien en kwam ik tot het besef dat mijn ogen de boosdoener waren. Ik kon niet blijven kijken naar vaste punten! Ik had het geluk dat Els Van Passen het NeuroVisueelCentrum kende. Na enkele testen in het centrum bleek dat mijn ogen inderdaad de oorzaak waren van alle spanningen en blokkades! Door aangepaste therapeutische glazen in mijn bril is het merendeel van al mijn problemen nu opgelost. Voor mij betekent dit een wereld van verschil en kan ik terug deelnemen aan het dagdagelijkse leven op een normale manier zonder steeds te moeten denken, wat is er nu weer met mij aan de hand.

Voor mij persoonlijk is dit een succesverhaal en ben ik heel gelukkig en dankbaar dat er uiteindelijk een oorzaak gevonden werd en dat ik ook geholpen kon worden met de aangepaste bril!

Ankelien, 2e leerjaar (Aartselaar). Klacht: rekenproblemen en faalangst

Er is – letterlijk! – een nieuwe wereld opengegaan voor ons, maar heel speciaal voor onze dochter. En dat dankzij het NVC.

Iedereen is ervan overtuigd dat ze intelligent genoeg is om in het gewone onderwijs mee te kunnen.  En toch, halverwege het 2e leerjaar struikelt ze over rekenen. Het lukt echt niet.  Elk stukje moeizaam verworven leerstof gooit een ander stuk verworven kennis overboord. De achterstand wordt zienderogen groter. Stress en faalangst krijgen de bovenhand. Emotioneel wordt het moeilijk. Ons zonnetje in huis is doodongelukkig.

Een IQ-evaluatie bevestigt een probleem op gebied van ruimtelijke ordening & rekenen, er wordt zelfs gesproken over dyscalculie. We krijgen advies om te starten met logopedie. Na een tijdje krijg ik het gevoel dat dit eigenlijk niet is wat onze dochter (op dat moment) nodig heeft. Gezien haar zwakke emotionele toestand overwegen we om een kinderpsycholoog te raadplegen. We zijn teneinde raad.

Tot ik op een lezing kennismaak met het NVC.  Hun uitgangspunt is echter een visueel probleem. Tot nog toe heeft nooit iemand nog maar geïnsinueerd dat onze dochter niet goed zou zien, ook zij zelf niet.

Onze eerste afspraak mist zijn effect niet. Van zodra onze dochter haar eerste bril opzet, zie je haar veranderen. Voor het eerst in haar leven stoppen de beelden met dansen. Als je de uitdrukking ‘haar frank valt’ zou gebruiken, zou ik zeggen dat er bij onze dochter een fortuin gevallen is. En dan te weten dat dit nog maar het begin is.

In het begin stelden we ons de vraag: waarom niet gewoon naar de oogarts gaan? Wat is de toegevoegde waarde van het NVC?  Wel, de oogarts meet, stuurt je met een bril naar huis en daarmee is de kous af. Een oogarts kijkt niet naar de beeldverwerking in je hersenen. Een oogarts leert je ook niet ‘visualiseren’. En dat is net wat het NVC wel doet.  Eerst zorgen dat je fysisch goed kan zien om dan te leren ‘zien in je hoofd’, stap voor stap. Eigenlijk terug naar het eerste leerjaar…leren lezen & rekenen, inzicht krijgen in de letters en cijfers.

En reken maar, na 4 maanden wordt er niet meer gesproken over dyscalculie, dyslexie, logopedie of psycholoog.  Faalangst en stress zijn teruggebracht naar een aanvaardbaar niveau…ons zonnetje in huis straalt terug.

Wenst u contact op te nemen met de ouders van Ankelien, neem dan contact met ons op.

Gijs, 3e leerjaar (Wouwse Plantage). Klacht: lees- en rekenproblemen, snel afgeleid, chaotisch, snel prikkelbaar en boos

Vanaf januari 2010 was voor ons (pas) duidelijk (na 1 1/2 leerjaar) dat Gijs een leesprobleem had en zo langzamerhand ook een rekenprobleem aan het ontwikkelen was.

Op school was, door ons en de juf, al enkele malen het woord dyslexie gevallen. Maar Gijs kon hier niet op getest worden, daar Gijs eerst 3 maal achtereen tijdens toetsmomenten moest uitvallen. Het enige wat wij als ouders konden doen was zelf de dyslexie toets bekostigen (kosten 750 euro) of afwachten. En juist in die tussentijd van het afwachten ging de school Gijs benaderen en begeleiden als een dyslect.  Wij moesten doorgaan met extra leesbegeleiding thuis. Dit laatste was echter niet gemakkelijk aangezien Gijs, ondanks alle extra moeite die hij op school en thuis deed, totaal geen vooruitgang boekte.

Het was een verschrikkelijke tijd, met name voor Gijs. Hij was zó blij aan het begin van het eerste en tweede leerjaar, hij was o zo trots want hij ging leren lezen en schrijven. Van het gelukzalige enthousiasme wat hij toen uitstraalde bleef niets over wanneer hij met veel pijn en moeite een tekst moest lezen.

Hij was op een gegeven moment niet meer gemotiveerd om te lezen, en wij mega gefrustreerd, daar Gijs de meest eenvoudige woorden (in ons beleving) gewoonweg niet gelezen kreeg, zoals bijv. had, heb… Hij maakte er van alles van behalve datgene wat er daadwerkelijk stond. Daarentegen kon hij in onze ogen moeilijke woorden, zoals bijv. fietsbel, wel in één keer gelezen krijgen. Het lezen van 1 bladzijde op het nivo van AVI 2 nam ongekend veel tijd in beslag.

Ondanks alle snelle, goede en extra ondernomen acties van de juf van Gijs én de schoolbegeleidingsdienst, mocht het niet baten voor onze Gijs. Ze hebben er in mijn ogen alles aan gedaan om Gijs en ons als ouders zo goed mogelijk te helpen. Gijs kon in het eerste leerjaar beter begrijpend lezen dan in het tweede leerjaar, daar de tekst steeds groter en moeilijker werd. Dit maakte dat hij enkel bezig was met het ontcijferen van de te lezen tekst en dus niet meer begreep wat hij nu gelezen had. Ook ging Gijs, omdat hij de tekst niet kon lezen, radend lezen. En wij als goed bedoelende ouders Gijs haast bij elk te lezen woord maar corrigeren, met als gevolg dat Gijs snel opvliegerig en boos werd. Wat voelde hij en wij ons machteloos en schuldig, ook omdat ons geduld op raakte.

Via, via werd ik getipt over het NVC en zodoende ben ik op de site van het NVC het onderwerp dyslexie, taal- en rekenproblemen gaan lezen en heb ik meteen een afspraak gemaakt. Tijdens ons eerste bezoek aan het NVC werd al snel duidelijk dat Gijs een verborgen oogprobleem had. Er werd meteen gestart met eenvoudige visualisatie oefening en er werd gelijk een eerste therapeutische bril aangemeten. Na Gijs zijn eerste bril ging het lezen steeds ietsje beter, niet met grote sprongen, maar hij zag nu wel zelf zijn fout gelezen woorden en nog belangrijker hij kreeg ze gelezen. Nou dit was ons eerste wonder wat we dankzij het NVC ervaarden.

Iedereen die in het eerste leerjaar al opmerkt dat het lezen van zijn of haar kind niet vanzelf en vlot verloopt, raad ik van harte aan om een eenvoudig intakegesprek te doen bij het NVC, omdat ik als moeder nu ervaar en zie dat het niet zo gemakkelijk is voor Gijs, om na twee jaar ploeteren met zijn oude ‘vertrouwde’ patroon,dit om te gooien in een effectieve manier van omgaan met taal én rekenen.

Uit voorzorg heb ik bij onze dochter (Lot) van 6 jaar ook haar ogen laten testen door het NVC. Ondanks het feit dat ze goed leest, maar meer omdat ze geregeld last heeft van hoofdpijn. De uitslag over haar neuro visuele informatieverwerking was… verre van goed. Het advies van het NVC was: wij behandelen graag, maar ga AUB eerst naar een osteopaat, want volgens de bevindingen van het NVC heeft Lot een lichamelijke onbalans en maakt ze gebruik van een lichamelijke correctie, die een onzuiver beeld geeft over haar neuro visuele informatieverwerking. Tot onze verbazing bevestigde de osteopaat alles tot op het laatste detail van wat het NVC ons had verteld en laten zien. Mijn inziens hoef ik niemand uit te leggen dat wij, maar ons Lot nog veel meer, ontzettend blij waren met deze wetenschap. Onze dochter, die geen klager is, blijkt dus last te hebben van voordurende hoofdpijn, afgewisseld met hevige hoofdpijn aanvallen. Dit geeft zonder de juiste behandeling ongetwijfeld vroeg of laat allerlei leerproblemen… en lichamelijke niet te vergeten.

Door deze twee ervaringen kan ik uit de grond van mijn hart zeggen en schrijven, dat de zorg en dienstbaarheid naar ons toe super is!!! De uiterst vakkundige, uitgebreide, complexe en de eerlijke zorg van het NVC is in onze beleving onbetaalbaar. Dit is de kracht van het NVC en deze kwaliteit is niet te koop, dat heb je of dat heb je niet! Wij kunnen met een gerust hart zeggen het NVC heeft het helemaal!!!  Er zijn geen woorden te vinden voor onze dankbaarheid naar het NVC toe! want het NVC heeft ons gezinsleven 2x positief veranderd!!